Tuesday, 21 February 2017

අහෝසි කරමුද ? නියාමනය කරමුද ?


SAITAM කියන්නෙ පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාලයක්. සල්ලි ගෙවලයි ඉගෙන ගන්න වෙන්නෙ.

ලංකාවෙ රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වලට රිංගන්න A/L වියසිදුරෙන් අහස දකින්නට බැට කන දරුවන්ට පිටරට විශ්වවිද්‍යාලයකට සල්ලි පූජා නොකොට රට ඇතුළෙම ඉගෙන ගන අවස්ථාවක් සයිටම් විශ්වවිද්‍යාලෙන් ලබා දීල තියෙනව.

එහි මේ ආකාරයේ පාඨමාලා පවත්වා උපාධි ප්‍රදානය කරනව.

  









ඒ සයිටම් ගැන කෙටියෙන්. 
නැත්නම් මේ සටහන වෙළඳ දැන්වීමක් වෙනව. ඒත් ඔය ටික නොකිය මාතෘකාවට එන්න බෑ.

ඔය අතරවාරෙ තවත් නහුතයක් ආයතන ලංකාව ඇතුළෙම උපාධි දෙනව. සල්ලි අය කරල උගන්නල. 

ඒ නැතත් සමහර දෙමාපියො ඉඩකඩම් උගස් කරල හරි පිටරට යවල උගන්නනව.








සල්ලි අය කරල උගන්නන එක මොන්ටිසෝරි පංතියෙ ඉඳං 5 වසරෙ ශිෂ්‍යත්වෙ හරහා සාමාන්‍ය පෙළ දක්වා හැම පංතියක් වෙනුවෙන්මත්, උසස් පෙළටත් විතරක් නොවේ රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලවල කථිකාචර්‍යවරුම සල්ලි අය කරල උගන්නන බාහිර උපාධි පංති දක්වාම සිද්ධ වෙන නිසා සමාජෙට ජීර්ණය වෙලා. ඒ මදිවට ආංඩුවෙ ඉස්කෝල වලට ළමයි දාන්නෙ පගාවට. නැත්නං ජාත්‍යන්තර පාසැලකට. ඒකටත් සල්ලි දීල.

දැන් මේ කිසිම දෙයක් ගැන කට ඇරියෙ නැති උදවිය සයිටම් එකෙත් වෛද්‍ය උපාධිය විතරක් අල්ල ගෙන මාරාන්තික සටනකට එළැඹිලා.

දැන් කියයි සයිටම් උපාධියෙ ප්‍රමිතියක් නෑ කියල. එතකොට හැටහුටාමාරක් උපාධි දෙන තැන්වල ප්‍රමිතිය ගැන කවුද කටක් අරින්නෙ. මං අහන්නෙ මොන්ටිසෝරි අධ්‍යාපනේ ඉඳලම. ශිෂ්‍යත්වෙ ඉඳලම. 6,7,8,9 පංතිවල ඉඳලම. OL, AL ඇතුළුව. බාහිර උපාධි පංති වල.

තර්කය සරලයි. ඒවයෙ හරියට ඉගැන්නුවෙ නැත්නං ළමයට ඉහළ ප්‍රතිඵල ගන්න බෑ.

ඉතිං සයිටම් දොස්තරල වෙන්න ඉගෙන ගන්න ළමයින්ටත් එහෙම කරමු.

උගන්වන දේ විතරක් නොවෙයි ඉගෙන ගත්තට පස්සෙත් නියාමනය කරමු. ඔය රට රටවල  ගිහිං වෛද්‍ය උපාධි අරං එන අයව වෛද්‍ය සභාව නිකංම පිළිගන්නෙ නෑනෙ. මේ අයවත් ඒ ක්‍රමවේදෙට යටත් කරමු.

ඕනෙ නං අත්වැරදීම් වෙන අයගෙ දොස්තරකම අහෝසි කරන්නත් බලපත්‍ර ක්‍රමයක් හදමු. හැබැයි සයිටම් දොස්තරලට විතරක් නොවේ. රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වලින් එන දොස්තරලටත්.

එතකොට බඩේ ගෝස්ට් කෑලි දාල මහන අයගෙනුයි,  නිරපරාදෙ අත් කකුල් කපන අයගෙනුයි ලෙඩ්ඩු බේරෙයි.

තව එකක්. සයිටම් ළමයින්ට නිසි පුහුණුවක් නෑ කියන්න නං එපා. ඒක ගන්න නොදෙන්නෙත් ඔය කෑගහන කට්ටියක්මනෙ. ඒකටත් ඉඩ දීල පුහුණුවත් නියාමනය කරමු.


පෞද්ගලික උපාධි "කඩ" එපා කියන අයට පෞද්ගලික ඉස්පිරිතාල, චැනලිං, ඩිස්පැන්සරි "කඩ"ත් එපා කියල සටන් පාඨ අලුත් කරගන්න  යෝජනා කරමින් මගේ සටන් පාඨය:


පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල අහෝසි නොකරනු. නිසි ලෙස නියාමනය කරනු..!

පෞද්ගලික රෝහල්, චැනලින් සෙන්ටර් හා ඩිස්පැන්සරි අහෝසි නොකරනු. නිසි ලෙස නියාමනය කරනු..!!







Wednesday, 1 February 2017

මරිමෝඩ නාවික සෙබළා



ජීව් ගාන්ධිට හමුදා පෙරෙට්ටුවක් නිරීක්ෂණය කරන මොහොතකදී රයිෆල් බඳෙන් පහර දීමේ සිද්ධිය මතකයට ආවේ ඒ මරිමෝඩ වැඩේ කළ නාවික සෙබළා සිවිල් පුරවැසියෙකු ලෙස අත් අඩංගුවට ගැනීමට කරුණු කාරණා යෙදී ඇති මොහොතකයි.

ඒ සමඟම මගේ මතකය වසර තිහකට එහා අතීතයට දිවෙනවා.

සමහර විට කෙදිනක හෝ මා අතින් ලියැවෙන්නට ඉඩක් නැති එක්තරා සුවිශේෂී හේතුවක් මත නාවික හමුදා නිලධාරියෙකු ලෙස අධිකාරිලත් මිලිටරි හමුදා සේවයට බැඳුණු මා යුද හා ගිනි අවි පුහුණුවෙන් පසු අනුයුක්ත කරනු ලැබුවේ ආරක්ෂක වළල්ලේ නාවික බලකායටයි.


ඒ උතුරත්, දකුණත් එක සේ ගිනියම් වී තිබුණ 80 දශකයේ අග භාගයේදීයි.



"ජයසාගර" හා "එඩිතර" නෞකාවන්හි පුහුණු වීමේ කාලය තුළ කෙටිකාලීන මුහුදු ගමන්හි යෙදී තිබුණත් මගේ පළමු පත්වීම ලෙස අනුයුක්ත කරනු ලැබුවේ "රක්ෂක" නම් ලැබූ Chinese Gun Boat එකටයි. ඒ වන විට ගන් බෝට්ටු වල ඉංජිනේරුවන් සේවය නොකළත් අදටත් මා නොදන්නා හේතුවක් මත මා එසේ මුල් වරට අනුයුක්ත කරනු ලැබුවා. සමහර විට එසේ කරන ලද්දේ ලොකු නෞකාවක ඉංජිනේරුවෙකු ලෙස පත් කරන්නට පෙරහුරුවක් ලෙසින් වෙන්නටත් පුළුවනි.



"රක්ෂක" වෙත අනුයුක්ත කරනු ලැබීම මා ලද වාසනාවක් කොට සලකන්නේ මුහුදු ආරක්ෂණ කලාපයේ අත්දැකීම් ලබන්නට ලද අවස්ථාව නිසා නොව එහි කපිතාන් වශයෙන් සේවය කළ වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම මහාත්මයෙකු වන නාවික නිලධාරියෙකු යටතේ සේවය කරන්නට ලැබුණු නිසයි. එවකට ලුතිනන් කොමාන්ඩර් නිලය හෙබැවූ ඔහු උසස් නිලධාරියෙකුට වඩා සමීප මිතුරෙකු සේ කටයුතු කළා.


ඒ අන් කවුරුත් නොව ඉලංගකෝන්ගේ විවරණය බ්ලොග් සටහන්  ලියන විශ්‍රාමික  රියර් අද්මිරාල් ලක්ෂ්මන් ඉලංගකෝන්.

මහනුවර ධර්මරාජයේ ආදි සිසුවෙකුවූ හෙතෙම ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යවහාරික විද්‍යා උපාධිධරයෙක්. 

උපාධිධාරීන් වහ කදුරු වූ බොහෝ නාවික හමුදා නිලධාරීන් පිළිබඳ අත්දැකීම් මධ්‍යයේ  අප'තර හිතවත්කමක් ගොඩනැගීමට ඔහු උපාධිධරයෙකු වීමද බලපාන්නට ඇතැයි අද මා සිතනවා.

සමාන්‍යයෙන් නැව් පදවන්නේ විධායක ශ්‍රේණියේ නිලධාරීන් (Executive Officers) වුණත් ඉංජිනේරු නිලධාරියෙකුවූ මා හට තනිවම සුක්කානම හසුරුවමින් ගන් බෝට්ටුව ජැටිය වෙත හෝ මව් නෞකාවක් වෙත සේන්දු කරන්නට (along side) අවසර දීමෙන් පෙනෙන්නේ හිතවත්කමට වඩා ඔහුගේ නිර්භීතබවයි. එසේම වැඩේ හරියට කරනු ඇති බවට මා කෙරෙහි ඔහු වෙත වූ විශ්වාසයයි.

සති තුනක් මුහුදු රාජකාරි ගොස් ආපසු ගොඩබිම බලා එන, යලි දින කිහිපයකින් ආරක්ෂක වළල්ලට රපෝර්තු කරන චක්‍රයක රාජකාරි කිරීමෙන් අනතුරුව මා අනුයුක්ත කෙරුණේ කන්කසන්තුරේ වරාය මූලික කොටගෙන ආරක්ෂක කටයුතු වල යෙදෙන චයිනීස් ගන් බෝට් හා ඊශ්‍රායෙල් ඩෝරා(Dvora) යාත්‍රාවන්හි මව් නෞකාවක් ලෙස කටයුතු කළ ජපන් "කොටා මාරු" නෞකාවටයි.








("කොටා මාරු" යනු ජපන් මුල් නම හෙයින් නාවික හමුදව ඊට සංකේත අංකයක් ලබා දී තිබුණත් මට එය මතක නැහැ. ඒ නිසා "කොටා මාරු" ලෙසම යොදනවා.)

"කොටා මාරු"  නැවේ කපිතාන් වූයේ පසු කලෙක නාවික හමුදාපති වූ සෝමතිලක දිසානායකයි. "සරිගම" ඇතුළු චිත්‍රපට රැසක් අධ්‍යක්ෂණය කළ සෝමරත්න දිසානායකගේ සොහොයුරායි. "වෙඩික්කාරයෝ" වැනි වේදිකා නාට්‍ය ගෙනා  නාට්‍යකරුවෙකු වූ සෝමරත්න ගැන අසා තිබුණත් සෝමතිලක ගැන මා දැන සිටියේ නැහැ. පුවත්පත් වලට ඔහු කවි ලියන්න ගත්තේ පසුවයි. ලුතිනන් කොමාන්ඩර් සෝමතිලක දිසානායක මුහුදේ සිට  කාංසියට ලියූ අපූරු  කවියක් මා ඔහුගෙන් ඉල්ලා දිවයිනේ දොඩංට(චන්ද්‍රසිරි දොඩංගොඩ) යැවූ විට එය පළවූවා මතකයි.
(මා local spirit පෙරන්නට ඉගෙනගත්තේ මේ නැවේදී. ඒ ගැන වෙනම නොකී කතාවක් ලියන්නම්.)

මේ නැවේ ඉංජිනේරු නිලධාරියා හැටියට යාන්ත්‍රික හා විදුලි අංශයන්ට අයත් නැවියන් මා යටතේ සිටියා. කපිතාන්වරයාගේ අනුමැතිය යටතේ ඔවුන්ගේ උසස්වීම් සහතික කළේත්, වාර්ෂික නිර්දේශ ඉදිරිපත් කළේත් මා විසිනුයි. ඒ අතරින් විදුලි කාර්මිකයෙකු වූ රෝහණ මට ඉතා හොඳින් මතක හිටියේ ඔහු හමුදා විනයට අනුකූලව කටයුතු නොකළ නිසයි.

මා එසේ කියන්නේ, සිද්ධිය හරියටම කුමක්දැයි අද මට අමතක වුවත් නැවේ ආහාර සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයකදී ඔහු මුළුතැන්ගේ සෙබළුන් සමඟ ආරෝවක් ඇති කර ගත්තා. මට එයට මැදිහත්වන්නට සිදු වුණා. ඔහු එහිදී තමන්ට ඉහළ නිලධාරීන් විවේචනය කළා. එය හමුදා විනයට පටහැනි බව පැහැදිලි කළත් රෝහණ ඒ බව පිළිගන්නට සූදානම් වුණේ නැහැ.


අවසානයේ නිර්දේශ වාර්තාවේ ඔහු පිළිබඳ විවේචනාත්මක රෙකමදාරුවක් කළා මතකයි. එය ඔහුගේ පෞද්ගලික ලිපි ගොනුවේ තියෙන්නට ඇති.

ටිකක් නාහෙට නාහන කණිෂ්ඨ  නාවික සෙබළෙකු ලෙස මා තේරුම් ගෙන සිටි රෝහණ තම රාජකාරි කටයුතු නොපිරිහෙළා ඉටු කළ බව සඳහන් කළ යුතුයි.

1987 ජූලි මාසය වන විට මා  "එඩිතර" නෞකාවේ දෙවන ඉංජිනේරු නිලධාරියා ලෙසයි රාජකාරි කළේ. ඉංදියානු නාවික හමුදාව මුහුදින් ආහාර රැගෙන එන විට ඊට එරෙහි වීමේ තීන්දුව කොළඹින් ලබාගෙන ඒ බව දන්වන්නට ලුතිනන් කොමාන්ඩර් රාජරත්නව ඩෝරා යාත්‍රාවෙන් පිටත් කොට හැරියේ ආරක්ෂක වළල්ලේ ලාංකික මුහුදු සීමාවේ රාජකාරි කළ "එඩිතර" නෞකාවේ කොමාන්ඩර් මුසාෆායි. ඒ අවස්ථාවේ "එඩිතර" නෞකාවේ රාජකාරි කළ මා හට මුළු සිද්ධියම දැක බලාගන්නට හැකි වුණා.

පසුවදා ගුවනින් ආධාර හෙළා ජේ.ආර්. ජනාධිපතිගේ බල බිඳ දැමූ රජීව් ගාන්ධි අගමැතිවරයා කූප්‍රකට ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමට අත්සන් කරන්නට පැමිණි මොහොතේ පැවැත්වූ ආචාර පෙළපාළියේදී නාවික සෙබළෙකු රයිෆල් බඳෙන් පහර දෙනු ත්‍රිකුණාමලයේ නිලධාරී නිවස්නේ සිට රූපවාහිනියෙන් නැරඹුවත් ඒ ප්‍රහාරය එල්ල කළේ මා ඉහතින් සඳහන් කළ රෝහණ සෙබළා බව මා දැන ගත්තේ පසුවයි.

ඒ මොහොතේ වෙඩි නොකා බේරුණු නාවික සෙබළා මොන තරම් මරිමෝඩයෙකුදැයි මා කල්පනා කළා.


         ---------------------------------------------------------
කුරිරු යුද්ධයේ ම්ලේච්ඡ බව පසක් කොට ගෙන වසර පහක කොන්ත්‍රාත්තුව අවසානයේ නාවික හමුදාවෙන් ඉවත් වන්නට ලිපි ලේඛන බාර දුන්නේ මා මිලිටරි හමුදාවට බැඳෙන්නට හේතු වූ කාරණා තව දුරටත් වලංගු නොවූ නිසයි.






Thursday, 26 January 2017

සේකර විකුණාගෙන කෑම


සති ගණනාවකට පෙර සාමාන්‍යයෙන් දක්නට නොලැබෙන ආකාරයේ කටවුට් එකක් නාත්තන්ඩිය නගර මධ්‍යයේ සවිකොට තිබුණා. 

එහි ඉහළින්ම වූ විශාල පිංතූරය මහගම සේකරගේ. 

ඊට පහළින් "කවුද? සේකර?" යනුවෙන් ලොකු අකුරකින් සිත්තම් කොට තිබුණා. 

පහළින්ම තිබූ ඡායාරූප තුනෙන් එකක් යටින්  'ප්‍රවීන ගීත රචක, සාහිත්‍යවේදී ආචාර්‍ ය රත්නශ්‍රී විජේසිංහ' ලෙසින් සඳහන් වූවාසේම එහි උන්නේ අප දන්නා හඳුනන අපේ යුගයේ විශිෂ්ට කිවිවර රත්නශ්‍රී මයි.

රත්නශ්‍රී නාත්තන්ඩිය වැනි කොළඹින් ඈත පිටිසර පැත්තකට එන එක ගැන මට ඇතිවූයේ සියුම් සතුටක්. මගේ උපන් ගම ආසන්නයේ ප්‍රධාන ටවුම නාත්තන්ඩිය වන්නාසේම මගේ පාසල් වියේ වැඩිහරියක් කාලය ගත වුණේ ඒ ආශ්‍රිතව නිසා මගේ උනන්දුව තවත් වැඩි වුණා.
මේ ආරංචිය දුටු මතින්ම නියමිත දිනට එහි යන්නෙමැයි අදිටන් කොට ගත්තා. රත්නශ්‍රීගේ දෙසුමක් කලෙකින් අසා නොතිබුණා වගේම බොහෝ කලකින් ඔහු මුණගැසී තිබුණේද නැහැ.
මෑතකදී වෙනත් අවශ්‍යතාවකට රත්නශ්‍රීට දුරකතනයෙන් කතා කළා පමණයි.


"දිනමිණ" පුවත්පතේ සේකර ගුණානුස්මරණය වෙනුවෙන් පැවැත්වෙන්නක් බව සඳහන් කොට තිබූ නිසා එතැනට යන තුරුම මා සිතා සිටියේ සාමාන්‍යයෙන් රසික පර්ෂදයක් හෝ සමාජයක් එක්වී සංවිධානය කරන සමාජ සත්කාරයක් කියායි. මේ වැඩසටහන පාසල් දරුවන්ටද වැදගත් එකක් වනු ඇති බව කටින් කට ප්‍රචාරය කොට තිබුණේත් ගුරුභවතුන් මගින්මයි.

නගරශාලාව අද්දර වාහන තදබදයක්ද තිබුණා. විශාල පිරිසක් ගීත අහන්නත්, රත්නශ්‍රීගේ ඌනපූරණ අහන්නත් පැමිණ සිටියා. තනිවම නොවේ. පවුල් පිටින්.

දොරකඩට ගියාමයි දැක්කේ ටිකට් කඩන බව. 

ටිකැට්ටුවක මිල රු.500/- බව.

මෙය ප්‍රෝඩාකාරී බිස්නස් එකක් බව මොහොතින් මට හැඟී ගියා. මෙතැන සිදුවන්නේ සේකර ගුණානුස්මරණයක් නොව සේකර විකුණා කිහිප දෙනෙකුගේ මඩිය තරකොට ගැනීමක් බව තේරුම්ගත් මොහොතේ ආපසු හැරී එන්නට මා තීරණය කළා.

මා මේ පිළිබඳ මගේ විරෝධය facebook හි පළ කළ වහාම දැනගන්න ලැබුණේ නාත්තන්ඩිය නගර ශාලාව පිරෙන්න සෙනඟ ඉන්නා බවයි.

ඇත්ත. නාත්තන්ඩිය වැනි පිටිසර පෙදෙසක දරුවන්ට පමණක් නොව වැඩිහිටියන්ටත් සේකර ගැන රත්නශ්‍රී වැනි ප්‍රවීණයෙකුගේ විවරණයන්ට සවන් දෙන්න අවස්ථාව අඩු බව ඇත්තයි.

රත්නශ්‍රී වැන්නෙකු කැඳවා සේකර ගුණානුස්මරණ වැඩසටහනක් කිරීම හරිම වටිනවා.

ඒත් ටිකැට්ටුවක මිල රු.500 වෙද්දී ශාලාව පිරෙන්න සෙනඟ සිටි නිසා ලක්ෂ ගණනක් එකතු වෙනවා.
දුරබැහැර සිට රැයක් ගතකරන්නට පැමිණි  රත්නශ්‍රීට යුතුකම් ඉටුකොට ඉහළ මිලක් ගෙව්වා යැයි සිතුවත් සේකර නමින් ඉතිරිය මාටියා ගහන එක කොයි තරම් සදාචාර විරෝධීද..?

විශේෂයෙන් දරුවන් වෙනුවෙන් පවුල් පිටින් එන එක පවුලකින් රු.2000ක් 2500ක් මකොල්ලකෑම කොතරම් අයුක්තිසහගතද ?

සේකරගේ නම විකුණා කරන මේ ව්‍යාපාරය ගැන මහගම සේකර පවුල දන්නවාද ? 

එසේ නොවේ නම් මුදල් අය කරන බවක් කිසිදු තැනක සඳහන් නොකොට, පුවත්පත් මගින්ද නොමිලේ ප්‍රචාරය ලබාගෙන රත්නශ්‍රී හා සේකරගේ නම් විකුණා ගැමියන් සූරාකෑම ඉදිරියේ අපවැන්නන් මුනිවත රැකිය යුතුද ?

ෆේස්බුක් හි මගේ පෝස්ට් එක හා ඊට ලද විවිධ ප්‍රතිචාරත් මෙයාකාරයි.






 



Friday, 13 January 2017

සම්මාන උළෙලවල් අපට පංජංද....

2015 සම්මාන උළෙල අහවර වෙලා ටික දවසකින් ලියන්න ගත්ත සටහන අතරමග නවතල තිබිල 2016 සම්මාන ගැන කොළඹ ගමය ලියල තියෙනව දැකල ආයෙම ලියන්න ගත්තා.                        Image result for නෙළුම් යාය 2015

නෙළුම්
යාය බ්ලොග් සම්මාන උළෙල 2015 අවසන් වෙලා එහි උණුසුම ටිකක් අඩු වෙන තුරු උන්නෙ එක පාරටම කට්ටියගෙ හිත් තලා පෙලා දාන්න හොඳ නෑ කියල හිතුණ නිසයි ලියන එක නවැත්තුවේ.



හැබැයි කොළඹ ගමයලගෙ, කල්‍යාණ මිත්‍රලගෙ කැපවීම දැක්කම මෙහෙම වචනයක් නොවෙයි මාගලක් ලිව්ව කියලවත් ආපස්සට යන්නෙ නෑ කියල හිතන නිසා බය නැතිව ලියනව.

මොන මගුලක්ද...මේක බ්ලොගකාරයන්ගෙ, බ්ලොග්කාරියන්ගෙ සම්මාන උළෙල වෙච්චි කොට.
කට කෑවත් කියන්න තියෙන දේ කියල දානව.

ඇරත් මේ "නොකී කතා" කියන්න තියෙන දේ කෙලින්ම කියල දාන හංද දන්න අය ඒ ගැන න පුදුම වෙන එකකුත් නෑ.

යෝජනා, චෝදනා වලට කලිං පොඩි  පහේ පම්පෝරියක් ගහන්නයි යන්නෙ. කෝකටත් පළපුරුද්ද වගේම සුදුසුකම් කියලම පිට්ටනියට බැස්සම ඉවරයිනෙ.

ඊට කලිංම කියන්නම් 2015 සම්මාන උළෙල නං මොන්ටිසෝරි ප්‍රසංගයකට දෙවෙනි නෑ. 



බය නැතිව එහෙම කියන්නෙ දැනට අවුරුදු ගණනාවකට කලිං මීට වඩා ප්‍රසිද්ධ මට්ටමේ සම්මාන උළෙලයන් සංවිධානය කරල අත්දැකීම් තියෙන නිසයි.

පාසල් අවදියේ පටන් ගත්තු මේ සංවිධාන වැඩ විශ්වවිද්‍යාලෙදිත් අතහැරියේ නැහැ.

ඊට පස්සෙ "90 පරපුරේ" වැඩ කරද්දි විවිධ උත්සව සංවිධානය කළා.

අන්තිමේදි 2005 අවුරුද්දෙ "ජනාධිපති සිනමා සම්මාන" උළෙලේ සම්බන්ධීකරණය හා අධීක්ෂණය කරමින් අනගි සම්මාන උළෙලක් පවත්වන්න පසුබිමේ විශාල වැඩ කොටසක් කළා වගේම 2004 "රයිගම් ටෙලි සම්මාන" උළෙලේ පිටපත හා ප්‍රසංග කළමනාකරණයෙනුත් දායක වුණා.

පොඩිපහේ පංපෝරියක් ගැහුවෙ මගේ යෝජනා වලට පොඩි තල්ලුවක් ගන්නයි, මේකත් නොකරපු දෙයක් නෑනෙ කියල හිතල එක පාරටම ඉවත නොදාන්නයි.

මුලින්ම  2016 සම්මාන ලිස්ට් එකේ මෙන්න මේ මාතෘකාවල මට පේන අවුල් මෙන්න:
සාහිත්‍ය කළා විචාර - 'කළා' යන්න 'කලා' විය යුතුයි. කළා කියන්නෙ කෙරුව කියන අර්ථය. භාෂාවත් නිවැරුදිව ලියන එක හොඳයි නේද?
සංචාරක හා ඡායාරුප- මේක එක category යකට දාන එක හොඳද? "සංචාරක සටහන්" හා "ඡායාරූප" කියල දෙකක් ආවොත් නරකද? කැමැත්තක්. ඡායාරුප නොවෙයි ඡායාරූප හො‍ඳේ.
සඳැස් / නිසඳැස්- සඳැස්, නිසඳැස් කියන එක "කාව්‍ය නිර්මාණ" කිව්වොත් වඩාත් අගෙයි. කාව්‍ය නිර්මාණ ඇතුළෙ ඔය දෙකම තියෙන නිසා. ආයෙ මොටද සඳැස්, නිසඳැස් බෙදීමක්.

තැගි එක්ක අමාරුවෙන් හරි සල්ලි ටිකකුත් දෙන්න පුළුවන් වුණ එක හොඳයි. හැබැයි ඔය දෙනව කියන 5000 මුදල හොඳම එකට ගෙඩි පිටින් පුදන්නෙ නැතිව 1,2,3 ට බෙදල දුන්නොත් නරකද? 3000, 2000,1000 වගේ වෙන්න. ගමං වියදම්වත් ෂේප් වෙන්නෙ නැතැයි.

දැං ඔන්න 2015 සම්මාන උළෙලෙන් ගත යුතු පාඩම් හා මගේ නිර්දේශ.
පිළිගන්න නොගන්න එක නෙළුම්යාය සංවිධායක මණ්ඩලේ වැඩක්. කුණුකූඩෙට දැම්මත් ලියන එක මගේ වැඩක්. අනෙක් බ්ලොග් ලියන්නොත් තම තමන්ගෙ අදහස් කියනව නං ඒක වැඩේ හොඳින් කරන්න අනුබලයක් වේවි.

1. ප්‍රධාන අමුත්තන් හැටියට දේශපාලුවන් ගේන එක මේ පාරවත් නවතමුද? අපි ඉතිහාසය පුරාම ඔය වැරැද්ද විවිධ මට්ටමින් කරනව. ඊට වඩා සමාජය පිළිගත් විද්වතෙක් හරි සම්මානිත පුද්ගලයෙක් හරි ගෙන්නුවොත් අගෙත් වැඩියි. උළෙලට ආලෝකයක් ලැබෙයි. කල්ලිවාද, පාට කණ්නාඩිවලින් බලනවත් අඩුයි. හිරිකිතයක් නැතිව උත්සව ශාලාවෙ ආඩම්බරෙන් ඉඳගෙන ඉන්නත් පුළුවන් වෙයි.

2. උළෙලේ අංග නම් හොඳ දැනුමකින් තෝර ගන්න වෙනව. ඒවා වඩාත් නිර්මාණශීලී වගේම උළෙලට ගැලපෙන අංග විය යුතුයි. මොන්ටිසෝරි ගොංපාට් වලින් මෙච්චර මහන්සි වෙලා කරන උත්සවේ අගේ හෑල්ලු කරන්න නරකයි.

3. උළෙලේ ප්‍රාසාංගික බව වඩාත් ඔප්නැංවෙනු වස් පළපුරුදු ඉදිරිපත් කරන්නන් හා කරන්නියන් තෝරා ගැනිම වැදගත්. නැත්නං සුන්දර සන්ධ්‍යාවක් ඕලාරික වෙලා යාවි.

4. කැමැති අයට තම නිර්මාණ ඉදිරිපත් කරන්න කියල යෝජනා කරන ගමන්ම එසේ ඉදිරිපත් නොකරන හොඳ නිර්මාණ තෝරා යෝජනා කරන්න කමිටුවක් පත් කිරීම වැදගත්. මොකද හැම බ්ලොග් රචකයෙක්ම පැනල තමන්ගෙ ලියවිලි ඉදිරිපත් නොකරන බව දන්නව. 

5. බ්ලොග් 5ක් නිර්දේශ කරල එයින් කෙනෙක් ඉවත් වුණොත් ඒ වෙනුවට ඊළඟට ලිස්ට් එකේ ඉන්න කෙනා උඩට ගන්නව නං හොඳයි. අවසාන 3 විනිශ්චය කරන්න ඕනෙ නිර්දේශිත 5 කින්.

6. අවසන් වටයට ගන්නෙ 5ක් නිසා ගියපාර වගේ ඊට වැඩි ගණනක් නිර්දේශ කරල පසුව කපල දැම්මම වැරැදි අවබෝධ ඇති වෙන්න පුළුවනි. (ගිය වතාවෙ "නොකීකතා"ට වුණා වගේ.)

7. තාක්ෂණය මෙච්චර දියුණු ක‍ලෙක 2016 සම්මාන උළෙල සජීවීව අපහසු නම් වීඩියෝ පටිගත කොට පසුව හෝ අන්තර්ජාලයට මුදාහැරීම පැමිණි නොපැමිණි හැමෝටම සිහිවටන වේවි.

8. පොදුවේ බ්ලොග් රචකයින්ගේ දක්ෂතා අගයන අවස්ථාව වෙනත් ජනමාධ්‍යද කල් තබා දැනුම්වත් කොට නිසි ප්‍රචාරයක් ලබා දීම බ්ලොග්කරුවන්ගේ හිතසුව පිණිස පමණක් නොව බ්ලොග් යනු කුමක්දැයිවත් කියවා පමණක් නොව අසාවත් නැති පිරිසක් අතරට ගෙනයාමේ උපක්‍රමයක් වනු ඇත.

9. සම්මාන විනිශ්චය මණ්ඩලය වඩාත් පාරදෘශ්‍ය බවින් යුතු, බ්ලොග්කරණයේ නොයෙදෙන විද්වතුන්ගෙන් සමන්විත වීම වැදගත්.

දැනට එපමණයි. අවශ්‍ය වුණොත් තවත් මතක් වෙන දේවල් පස්සට කියන්නම්.

ආ...එක කාරණයක් අවධාරණයෙන්ම කියන්න ඕනෙ.
"නොකීකතා" බ්ලොග්  සම්මාන තරඟ සඳහා ඉදිරිපත් වෙන්නෙ නැහැ. 
ඒ නිසා බොහොම ස්වාධීනව අදහස් දක්වන්න පුළුවනි. උළෙලට පෙර වගේම පසුවත්.




2015 සම්මාන පුදමින්





Monday, 9 January 2017

අනාදිමත් කාලයක පටන් සරසවි දිසාපාමොක්ලා පිළිබඳ අත්විඳි සත්‍යය

සරසවි දිසාපාමොක්ලා පිළිබඳ කැත සත්‍ය නිරූපිත ගීතයක්
________________________________________

අද නොකී කතාව අප හිතමිත්‍ර කලාකරුවෙකු හා ජනමාධ්‍යවේදියෙකු වන කපිල එම්. ගමගේ ලියූ සටහනක්.

සරසවි ශිෂ්‍යයෙකු මෙන්ම ආචාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයෙකු ලෙසද අප අත් විඳ ඇති මේ කුජීත ක්‍රියාවලිය ගැන නිර්මාණශීලී ලේඛිකාවක වන යනූෂා ලක්මාලි 2010 දී පමණ 
කැලණිය සරසවියේ උපාධි අපේක්ෂිකාවක ලෙස සිටියදී ඇය ලියූ "පාර" නවකතාවකටද පාදක කොට ගත්තා. මා ඒ ගැන විචාරයක්ද පුවත්පතකට සැපයූවා මතකයි.

සරසවි ඇදුරෙකු විසින්ම මෙවන් ගීතයක් ලිවීම වඩාත් අවධානයට යොමු විය යුතුයි.


මාජයේ සියුම් තැන් නිරාවරණය කොට ඒවා පොදු සමාජයේ පුරවැසියාගේ ඇස ගැටෙන්නට සලස්වා ඒ පිළිබඳ සමාජ දේශපාලන අවබෝධය ලබාදීම කලාකරුවාගේ පුරවැසි වගකීම වේ. එම නිසා වඩාත් යහපත් මානව දිවියක් වෙනුවෙන් ඔහු සිය අකුරු, හැඩතල හා රේඛා, සංගීත ස්වරයන් පමණක් නොව සියලු කලා භාවිතාවන් දිශාගත කළයුතු වේ. සංගීතය යන මහා සංස්කෘතික කලා ශානරයේ උප ශානරයක් වන ගීතය මානව සිත ආමාන්ත්‍රණය කිරීමට සමත් ඉසියුම් කලාවකි. එය බොහෝ අවස්ථාවල සමාජයීය කාරණා පාදක කරගනිමින් පොදු රසිකයා ඥාණනය කරණ ආකාරය අප දැක ඇත. ලොව පුරා මෙය මේ ආකාරයෙන් සිදුවන අතර මෑත කාලයේ ගීතය හුදු විනෝදායන උපකරණයක් ලෙස භාවිතයට ගැනීම වඩාත් ප්‍රබලව මතුවී පෙනේ. ලෝකයේ සියලු කලාවන් වෙළඳපොල ඉලක්ක කරගත් සංස්කෘතික කර්මාන්තයක් බවට පත්ව ඇති යුගයක, ලොව පුරා ඒ ඒ කලා ශානරයන් ඒකරූපි වන යුගයක ඉඳහිට හෝ සමාජ දේශපාලන අරමුණු ඉලක්ක කරගත් කලා නිර්මාණයක් ඇසුරු කරන්නට ලැබීම කලාවේ කාර්යභාරය පිළිබද වෙනත් විශ්වාසයක් තබා ඇති රසිකයාට සුළු අස්වැසිල්ලකි. ගීතය හුදු ප්‍රේමයම විලාපයන් බවට පත්වී, ප්‍රේමය නිසා කොඳු බිදගත් ගායක පරම්පරාවක් සමග ශ්‍රී ලාංකීය ගීතය වාණිජ මාධ්‍ය ලෝකයේ අතින් අත හුවමාරු වෙන යුගයක ඉතා අපූරු ගීතයක් නිර්මාණය වී ඇති ආකාරය අන්තර්ජාලය පරිහරණයේදී ශ්‍රවණය කරන්නට අවස්ථාව ලැබුණි.

වරදකරුවන් විසින් සිය සිවිල් බලය පාවිච්චි කරමින් සගවා තබා ඇති අමිහිරි සත්‍යයක්, වින්දිතයන් ලෝ අපවාදයට බයේ සගවා ගන්නා සත්‍යයක් ඉතාමත් අපූරු වාග්මාලාවක් ඔස්සේ අසන්නට ප්‍රිය උපදවන සංගීත නිර්මාණයක් හා ගායන විලාසයක් ඔස්සේ අප ඉදිරියට රැගෙන එන මේ ගීතයේ පද රචකයා වන්නේ රුහුණු විශ්ව විද්‍යාලයේ කතිකාචාර්යවරයෙකු වන නන්දසිරි කිඹියහෙට්ටි වන අතර සංගීත හා තනු නිර්මාණය සමන්ත පෙරේරා ගෙනි. ගැයුම නූතන පරම්පරාවේ අපූරු කටහඩක් හිමි ගායිකාවක වන ශානිකා සුමනසේකර ගෙනි. 

ගීතය ඇරඹෙන්නේ මෙසේය.

දිසාපාමොක් ඇදුරුතුමනේ
තක්සලාවෙන් යන්න අවසර
හොඳම සිසුවිය නොවී මඟහැර
රැගෙන යන්නම් කුමරි බඹසර

ගිතයේ ස්ථායි කොටසින්ම රචකයා අපේ මනස අවදිකරයි. මේ කියවෙන්නේ විශේෂයෙන් අපගේ උසස් අධ්‍යාපන ආයතන තුළ රහසේ එහෙත් විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාව හොඳින් දන්නා අමිහිරි සත්‍යයක් පිළිබඳවය. රචකයා සිය ස්ථායි කොටසේ අවසන් පද දෙකින් මේ කාරණය පිළිබඳ රසික මනස අවදි කරවයි.

හොඳම සිසුවිය නොවී මඟහැර
රැගෙන යන්නම් කුමරි බඹසර

සරසවියේදී හොඳම සිසුවිය වන්නට නම්, පන්ති සාමාර්ථයක් ලබන්නට නම්, කතිකාචාර්යවරියක ලෙස බැ‍‍ෙඳෙන්නට නම් ඇය සිය කුමරි බඹසර දිසාපාමොක්ට පිදිය යුතු වේ. බොහෝ සරසවිවල බොහෝ සිසුවියන් මුහුණපානා, එහෙත් නොකියනා සත්‍යය මෙයයි. නමුත් මෙහිදී රචකයා අප වෙත ගෙන එන සිසුවිය පවසන්නේ මම සාමාන්‍ය සිසුවියක ලෙසින් සරසවියෙන් පිටව යන්නම්, කුමරි බඹසර රැකි තරුණියක සේ කියාය.

ගිතයේ පළමු අන්තරා කොටස මෙවැනි සිදුවීම් වල ඇති අමානුෂික, සගවාගත් ජාගර බව රචකයා අපූරුවට මතු කරයි.

පුරා සූසැට කලා භූෂණ
රන් පදක්කම් දිනා ගෙල පළදන්
උපාධියෙ කළු කබායෙන්
කෙසේ සඟවම් රතු පලස්මත
තිබෙන කඩතොළු තැන් - තිබෙන කඩතොළු තැන්

රචකයා පවසන්නේ සරසවියේදී සියලු දේ ලබා ගත හැකි ඉහළම මිල නම් කුමරි බඹසර බවයි. එයින් දක්ෂකම් නොතිබුණද සූසැට කලාවන්ගෙන් දක්ෂයෙකු විය හැකිය. රන් පදක්කම් දිනිය හැකිය. එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් අහිමි කරගන්නා සිය පිවිතුරු බව කළු කබාය හැඳ එළෙන රතු පලස් මතින් පියමැනීමෙන් පිළිසකර කරගත හැකිද? 

රතු පලස් වලින් වසා ඇත්තේ දුගඳ හමන කඩතොළු අසූචි වළවල්ය. ඉතා ප්‍රබල ලෙස මේ සිදුවිමේ ඇති අති අමානුෂික බව රචකයා රතුපලස් යට ඇති කඩතොළු තැන් වලින් සංකේතවත් කරයි.

ගීතය දෙවන අන්තරා කොටස සිය අත්දැකීම පරිපාකයට රැගෙන එන්නට රචකයා සමත් වෙයි. රසිකයා උපරිම ගිරිමුදුනට ඒ ඔස්සේ රැගෙන යයි.

උපදවා බැති පෙම් හැඟුම්
නොරිදවා ගුරු සිත අකුරු කරමින්
කෙලෙස අදහා ගනිම්දෝ
දෙවොළ ඇතුලේ පහන් සොරකම්
කරනබව දෙවියන් - දේවතා එලියෙන්

සාමාන්‍යයෙන් සිසුවෙකුට ගුරුවරයෙකු සම්බන්ධව ඇතිවන්නේ භක්ති පූර්වක ගෞරවයකි. සිසුවිය ගුරුවරයා දෙස බලන්නේ එලෙසිනි. නමුත් ගුරුවරයාගේ අරමුණ වෙන එකකි. එළියේ සමාජයේදී ඇයට සරසවිය යනු සිය ජීවිතයේ උද්දීප්ත අරමුණකි. එය දෙවොලකි. ගුරුවරුන් දෙවියන්ය. නමුත් ඇත්ත අත්දැකීමේදී ඇය විඳින්නේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් අත්දැකීමකි. දෙවොල තුල වැඩවස්නා දෙවියන්ම දෙවොලේ පහන් සොරකම් කරන්නේයැයි කෙලෙස නම් අදහන්නේද? එය කරන්නේද දේවතා එළියෙනි. 

මෙය අපුර්වතම යෙදුමකි. ආචාර්යවරයා සිසුවියගේ කුමරි බඹසර බිලිගන්නේ සිය සිවිල් බලය පාවිච්චි කරමිනි. එය ඔහුගේ දේවතා එළියයි.

සමාජයේ බොහෝ තැන්වලදී කාන්තාවගෙන් ලිංගික අල්ලස් ඉල්ලා සිටින හා ලබාගන්නා සිවිල් බලැති පුරුෂයන් පිළිබඳ අප අසන්නට ලැබේ. විශ්වවිද්‍යාලය වැනි බුද්ධිමය සම්පත් ගැවසෙනා ස්ථාන ද එම ඛේදවාචකයෙන් ගැලවී නැත. එකම දේ එහි ඝණීභූත සිවිල් බලය භාවිතා කරමින් ඒ සියලු අවකල් ක්‍රියාවන් රතුපලස් වලින් වසා තැබීම පමණි. විශ්වවිද්‍යාල කතිකාචාර්යවරයෙක්ම සිය පද රචනයෙන් නිරාවරණ කරන්නේ මේ කල්කදුරු සත්‍යයයි.

සංගීත නිර්මාණය සුවිශේෂ අවධානයක් ඇතිවන නිර්මාණයක් නොවූවද, සමන්තගේ තනු හා සංගීත නිර්මාණය ගීතයේ උපයුක්ත අත්දැකීමට අසාධාරණයක් කර නොමැත. එහිදී සංගීතයට අමතරව ඔහු භාවිතා කරණ මිනිස් හඬක විලාපය සරසවි සිසුවියගේ හෘද අභ්‍යන්තරයේ වැලපීම අප වෙත ප්‍රක්ෂේපනය කරයි. ගොරහැඩි බවෙන් තොර සංගීතය නිසා මේ අත්දැකීමේ ඇති සියුම් වේදනාත්මක බව අපට විඳින්නට හැකිවීම පමණක්ම සමන්ත අත්දැකීම අවබෝධයෙන් සප්ත ස්වර බවට පෙරලා ඇතැයි සිතිය හැකිය.

ශානිකා සුමනසේකර නම් වූ නව පරපුරේ ගායිකාව සිය හැගීම්බර කටහඬින් මෙම අත්දැකීම අපූර්ව අරුත් ජනනය වන ලෙසින් ප්‍රතිනිර්මාණය කර ඇත. පසුතැවිල්ලට, වික්ෂෝපයට පත් සරසවි සිසුවියකගේ බාහිර සමාජයට නොපෙන්නනා අභ්‍යයන්තර විලාපය ඇගේ කටහඬ තුළ තැවරී ඇත. 

සමස්තයක් ලෙස ගත් කළ මෙම ගීතය අපට ඉඳහිට අසන්නට ලැබෙන අරුත් බර ගීතයකි.ප්‍රේම විලාපයන් ගහණ ගීත ලෝකයක, සිය ගීතය "හිට්" කරවීමට මාරාන්තික සටන් මෙහෙයවන රචකයින් හා ගායක ගායිකාවන් බහුල යුගයක, ඒ වෙනුවෙන් මාධ්‍යකරුවන් අල්ලස් ලබා ගන්නා යුගයක මෙවැනී ගීත අප සසල කරන්නේ ගීතයකින් සිදුවිය යුතු සමාජ ඥාණනය යම් තරමකින් හෝ ඉටු කරණ කලා නිර්මාණවල දුලබතාව නිසාම බව අවසන් වශයෙන් සටහන් කළයුතුය.

© කපිල එම්. ගමගේ